os -x'mas story {sehunxluhan}

posted on 18 Apr 2014 21:21 by junny-world
 
*
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

หิมะแรกตกลงมาแล้ว... 

 

ร่างบางคิดเบาๆอยู่ในใจพร้อมกับเดินต่อไปเรื่อยๆด้วยรอยยิ้มบางๆ

 

เสียงเพลง แสงไฟ และที่ขาดไม่ได้ก็เห็นจะเป็นพลุ ที่มีให้เห็นได้ตลอดในค่ำคืนนี้

 

 

คืนแห่งคริสต์มาส

 

 

เทศกาลที่ลู่หานรักมากที่สุด

 

เหมือนกับใครบางคน...

 

 

 

“พี่มาสาย”

 

แล้วตอนนี้คนๆนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่แล้ว

 

 

“นายก็รู้ว่าช่วงนี้พี่ยุ่งจะตาย”

 

“เหรอ ไม่ใช่ว่ามัวแต่สับรางอยู่หรอกเหรอ ?”

 

แล้วก็เป็นซะแบบนี้... ลู่หานถอนหายใจออกมาแรงๆอย่างเหนื่อยอ่อน เขากับเซฮุน โอเซฮุน เด็กเอาแต่ใจที่อดีตเคยน่ารักมากกว่านี้ คบกันมาได้ร่วมเจ็ดปีแล้ว

 

ใช่ เจ็ดปีที่ใครๆก็ว่าเป็นปีอาถรรพ์

 

แล้วเขาเองก็ไม่รู้จะประคับประคองความรักครั้งนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เพราะช่วงหลังมานี้เด็กตรงหน้าดูจะหาเรื่องมาชวนทะเลาะเสียเหลือเกิน

 

“ถ้าจะชวนทะเลาะแบบนี้พี่กลับนะ”

 

“เฮ้! เฮ้! เสี่ยวลู่! อย่ามาหันหลังใส่ผมนะ!”

 

ลู่หานเดินออกมาจากร้านพร้อมด้วยเสียงโวกเวกโวยวายของเซฮุนไล่หลังมา และไม่นานนักขายาวๆของอีกคนก็ตามเขาทัน หนำซ้ำยังกระชากแขนคนตัวเล็กอย่างแรงให้หันหน้าไปหาตนอย่างเอาแต่ใจ

 

“นี่! มันเจ็บนะเซฮุน”

 

“พี่ทำให้ผมโกรธ”

 

“นายเองก็กำลังทำให้พี่โกรธ!”

 

ลู่หานขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด และนั่นจึงทำให้เซฮุนตัดสินใจปล่อยแขนอีกคนทันที

 

“พี่...ขึ้นเสียงใส่ผมเหรอ”

 

“เออสิ”

 

“พี่กำลังเบื่อผมแล้วใช่มั้ย”

 

“...”

 

“พี่จะบอกเลิกผมรึเปล่า”

 

ลู่หานใจกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘เลิก’ จากปากเซฮุน ถึงจะโกรธเด็กตรงหน้าขนาดไหนแต่ถ้าจะให้เลิกกันจริงๆ เขาคิดว่ามันคง...

 

“ว่าไง พี่จะเลิกกับผมมั้ย”

 

“...”

 

“เลิกกันในวันครบรอบปีที่เจ็ดของเรา ตลกดีนะว่ามั้ย”

 

 

 

 

“ฮึก...”

 

ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ น้ำตามากมายไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย

 

ลู่หานรักวันคริสต์มาสที่สุด... รักมากที่สุด

 

ก็เพราะมันคือวันที่เขากับเซฮุนตกลงเป็นแฟนกัน

 

 

แต่เซฮุน กำลังทำให้มันกลายเป็นวันที่เขาเกลียดที่สุด

 

ด้วยการทำให้มันเป็นวันที่พวกเขาต้องเลิกกัน...

 

 

โอเซฮุน...คนใจร้าย 

ถ้าอยากจะเลิกกันนักก็ช่วยบอกวันอื่นไม่ได้เหรอไง 

 

 

“เสี่ยวลู่ ร้องไห้ทำไม”

 

“ฮือออออ”

 

ฟางเส้นสุดท้ายของลู่หานขาดผึง มือเล็กๆของลู่หานทุบไปที่อกของอีกคนราวกับจะให้เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเจ็บปวดมากขนาดไหน

 

แต่เซฮุนกลับรวบมือของคนตัวเล็กไว้ก่อนจะดึงเข้ามากอด

 

“ฮึก...นายมัน...คนใจร้าย”

 

“...”

 

“กล้าดียังไง...ฮึก...มาบอกเลิกพี่ในวันครบรอบแบบนี้”

 

“งั้นผมบอกพรุ่งนี้ก็ได้”

 

“โอเซฮุน!!!”

 

ลู่หานสลัดตัวเองออกจากอกแกร่ง จ้องคนตรงหน้าด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด ส่วนอีกคนน่ะเหรอ นอกจากจะยืนยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้ว ยังยักคิ้วหลิ่วตาให้เขาอีกต่างหาก

 

 

นี่โอเซฮุนที่เขารู้จักกลายเป็นคนใจร้ายได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ...

 

“เสี่ยวลู่”

 

“ไม่ต้องมาเรียก!”

 

“แต่ ---”

 

“อยากเลิกนักก็เลิกเลย วันนี้แหละไม่ต้องวันไหนทั้งนั้น แค่นี้ใช่มั้ยที่นายต้องการ งั้นพี่ขอตัวล่ะนะ โชคดี!”

 

พูดจบก็หันหลังให้ทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหน ร่างสูงโปร่งของอีกคนก็สวมกอดจากด้านหลังให้เสียก่อน

 

“ปล่อย”

 

“ไม่ปล่อย”

 

“โอเซฮุน พี่จะหมดความอดทนแล้วนะ!”

 

เซฮุนจับคนตรงหน้าให้หันกลับมามองเขาให้ดีๆ แน่นอนว่าตอนนี้กวางน้อยกำลังจะแปลงร่างเป็นเสือขย้ำหัวเขาได้อยู่แล้ว

 

ลู่หานดูโกรธเขามากจริงๆ

 

“สรุปเราเลิกกันแล้วใช่มั้ย”

 

“!!”

 

น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วกำลังไหลออกมาอีกครั้ง ลู่หานไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรมาอธิบายความรู้สึกของเขาในตอนนี้

 

เขาได้แต่ภาวนาให้เซฮุนหยุดสักที ได้โปรด อย่าทำร้ายกันอย่างนี้เลย

 

“ชะ...ใช่”

 

ลู่หานกลั้นใจตอบ พยายามสะกดเสียงสะอื้นเอาไว้

 

“ถ้าอย่างนั้น...” ร่างสูงว่าพร้อมกับคุกเข่าลงไป “พี่ครับ คบกับผมทีนะ J”

 

.

.

.

.

.

.

 

“...ฮึก...เป็นบ้าอะไรอีก”

 

เซฮุนลุกขึ้นเต็มความสูง ดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น ก่อนจะอธิบายเหตุผลที่เขาต้องทำแบบนี้ให้ฟัง

 

“พี่ก็รู้นี่ว่าใครๆก็บอกว่าเจ็ดปีอาถรรพ์ ผมก็เลยไม่อยากให้เราคบกันถึงเจ็ดปีอ่ะ ผมก็เลยบอกเลิกพี่ก่อน ทีนี้พอเราเลิกกันแล้ว ตอนนี้ผมกำลังจะขอคบพี่ใหม่ เท่ากับว่าเราก็เพิ่งจะคบกันเองถูกมั้ย ทีนี้---”

 

“ย๊า!!!”

 

ไม่รอให้อีกคนพูดจนจบ ลู่หานก็รัวมือใส่อีกคนอย่างไม่ยั้งทันที เล่นเอาคนตัวสูงต้องรีบคว้ามือของคนตัวเล็กไว้แทบไม่ทัน

 

“นายบ้าไปแล้วเหรอไงเซฮุน! คิดบ้างมั้ย...ฮึก...ว่า...”

 

“โธ่ เสี่ยวลู่จ๋า อย่าโกรธเลยนะ ก็พี่อี้ชิงบอกมาแบบนี้นี่ ผมไม่มีทางเลือก”

 

“ดะ...เดี๋ยวนะ อี้ชิงงั้นเหรอ?”

 

“ช่าย ผมเครียดเรื่องเจ็ดปีอาถรรพ์จริงๆนะ ก็ผมไม่อยากเลิกกับพี่นี่หน่า ผมก็เลยไปถามพี่อี้ชิง พี่แกก็บอกให้ผมทำแบบนี้อ่ะ เขาเรียกว่าแก้เคล็ด”

 

“มีที่ไหนกันเล่า!”

 

ลู่หานตะโกนใส่อีกคนอย่างอารมณ์เสียสุดๆ นี่ไม่ได้รู้ตัวเลยใช่มั้ยว่าตัวเองน่ะถูกอี้ชิงต้มจนเปื่อยหมดแล้ว เซฮุนคนโง่เอ๊ย!

 

“พี่เขาหลอกผม ?”

 

“ใช่... คนโง่เอ๊ย”

 

ลู่หานว่าพร้อมกับเขกหัวอีกคนเบาๆ เซฮุนไม่ตอบอะไร เขาแค่ระบายยิ้มบางๆออกมาพร้อมกับดึงอีกคนเข้าไปสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

 

“ผมรู้...ผมรู้ ผมเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องพรรค์นี้มันจะช่วยได้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก”

 

“แล้วนายทำทำไม”

 

“เพราะพี่สำคัญกับผมมาก”

 

“...”

 

“พี่เข้าใจมั้ยว่าพี่สำคัญกับผมมาก ผมยอมทำเรื่องโง่ๆเป็นร้อยเป็นพันเรื่อง ถ้าผมทำแล้วมันจะพอมีโอกาสที่พี่จะไม่จากไป ให้ทำอะไรผมก็ทำทั้งนั้น”

 

ลู่หานกระชับกอดอีกคนแน่น... นั่นสินะ เซฮุนก็ยังคงเป็นเซฮุนวันยังค่ำ

 

“ผมรักพี่นะ”

 

กระซิบที่ข้างหูพร้อมกับหอมแก้มอีกคนเบาๆ จนหน้าของคนตัวเล็กเริ่มขึ้นริ้วแดงๆอย่างช่วยไม่ได้

 

“พี่ก็รักนาย... แต่ทีหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะ”

 

“ฮ่าๆๆ ครับๆ ไม่ทำแล้ว”

 

 

 

ลู่หานยิ้ม... ยิ้มให้กับค่ำคืนนี้

 

ค่ำคืนแห่งคริสต์มาส

 

เทศกาลที่เขารักที่สุด

 

 

กับคนที่รักเขาสุดหัวใจ

 

...โอเซฮุน

 

 

 

 
 
 
*
 
 
แต่งไว้นานแย้ว เป็นสเปตอนวันคริสต์มาส
 
ฮริ้ง - w - 

Comment

Comment:

Tweet