OS- puppy love (sehunxluhan)

posted on 11 Apr 2014 21:39 by junny-world

One Shot : sehun x luhan

For Sehun’s Birthday <3

 

 

 

 

เคยได้ยินไหมครับว่าความประทับใจแรกมันเป็นเรื่องสำคัญ ?

 

 

วันหนึ่งในเดือนเมษายน ท่ามกลางอากาศที่ดูจะสุดแสนจะวิเศษสำหรับใครหลายๆคน...

แต่คงจะต้องเว้น โอเซฮุน ไว้คนนึงล่ะ

 

เขาไม่ปฏิเสธว่าอากาศตอนนี้เย็นสบายและน่านอนอยู่บ้านมากเป็นไหนๆ

แต่การที่ต้องมาอยู่ในชุดมาสคอตหมีสีเหลืองๆนี่ ทำให้เขาประสาทเสียชะมัด

มันทั้งร้อน ทั้งหนัก และ...

 

“พี่คะ! หนูขอถ่ายรูปด้วยหน่อยสิ”

 

ช่างเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนจะน่ารำคาญ

 

นึกบ่นอยู่ในใจเงียบๆคนเดียวเพราะเขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากยืนโพสท่าโง่ๆถ่ายรูปกับเด็กๆทั้งวันในสวนสนุกแห่งนี้ สวนสนุกของครอบครัวตระกูลโอ

 

อืม ลูกชายเจ้าของสวนสนุกกำลังยืนใส่ชุดมาสคอตโง่ๆเดินว่อนไปว่อนมาทั่วทั้งบริเวณ

ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าพ่อของเขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ให้ลูกชายคนเดียวมาทำอะไรแบบนี้

 

และยังไม่ทันจะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น แรงโถมจากทางด้านหลังก็ส่งผลให้ร่างกลมๆของเซฮุนเสียหลักจนล้มหน้าคว่ำไปกับพื้น

เท่านั้นยังไม่พอ เจ้าของแรงโถมนั้นยังล้มทับเขาลงมาอีกด้วย

 

นี่มันวันนรกแตกอะไรวะเนี่ย!

 

“ฮ่าๆๆ คริส โอเคใช่ไหม ?”

 

เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับชะโงกหน้ามาดูเขาด้วยรอยยิ้มขบขัน

 

โอเค ยอมรับเลยว่าก่อนหน้านี้โกรธมาก โกรธจนคิดจะหันไปต่อยเจ้าของรอยยิ้มนี้ด้วยซ้ำ

แต่พอได้เห็นหน้าชัดๆ กลับเป็นเซฮุนเสียเองที่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองคนตรงหน้านิ่งไม่ไหวติงใดใด

 

“คริส...เฮ้ ถึงกับนิ่งไปเลยเหรอ”

 

คนตัวเล็กยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆที่ทำให้เซฮุนได้สติ ดวงตากลมโตพร้อมขนตาแพยาวจ้องมองเขาอย่างขำๆโดยที่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้น่าขันตอนไหน

 

“เอ๊ะ แต่...คริสใส่ชุดหมีสีเขียวนี่”

 

เซฮุนไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้ากำลังพูดถึงอะไร เขารู้เพียงแค่ว่าปากเล็กๆที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่นั่นช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน

 

“โอเค ชัดเลย ฉันทักคนผิด...”

 

มันเป็นประโยคสุดท้ายที่คนตัวเล็กพูดกับเขา ก่อนจะช่วยพยุงเขาขึ้นมา คำนับให้ที แล้วก็หายไปกับฝูงชน ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน...

 

.

 

“คริส ที่สิบสองนาฬิกาของฉัน”

 

“อืม เห็นแล้ว ทำไมเหรอ”

 

“นายว่าเขาดูจงใจจ้องเราไปไหมอ่ะ”

 

คริสหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาโยกหัวคนตัวเล็กไปมาราวกับเด็กๆพร้อมรอยยิ้มขบขัน

 

“ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเขาสนใจนาย ลู่หาน”

 

“จะบ้าเหรอ!”

 

“เฮ้ย เขาลงป้ายเดียวกับนายเลยนี่!”

 

ลู่หานมองเห็นผู้ชายตัวสูงๆผอมๆแต่หน้าตาดีมากคนนั้นกำลังเดินลงจากรถโดยสารประจำทางไปแล้ว และ...ใช่ มันเป็นป้ายเดียวกันกับเขา คนตัวเล็กหันไปมองคริสด้วยสายตาเว้าวอนครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินปั้นปึงลงจากรถไปเมื่ออีกคนกลับทำเพียงแค่ยักไหล่ใส่เขาเพียงเท่านั้น

 

คนตัวเล็กนึกประหลาดใจไม่น้อยเมื่อพบว่าตอนนี้กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่เดินตามหลังผู้ชายคนนั้นอยู่ อันที่จริงก็ไม่อยากจะใช้คำนี้สักเท่าไหร่ ก็แค่บังเอิญเดินกลับทางเดียวกันก็เท่านั้นแหละ คงจะได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายไม่หันหลังกลับมาเห็นเขาก็พอแล้ว

 

ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อบุคคลปริศนาได้เดินแยกไปอีกทางแล้ว ลู่หานหวังไว้ว่าคงจะไม่ต้องพบเจอกันอีก...

 

หวังว่านะ...

 

.

 

ตอนนี้ที่บ้านของเซฮุนกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดข้าวของครั้งใหญ่ เมื่อจู่ๆครอบครัวเพื่อนสนิทพ่อของเซฮุน เกิดไฟไหม้บ้านยกหลัง ทำให้คนพวกนั้นต้องมาอาศัยอยู่กับพวกเขาไปก่อนชั่วคราว

 

เซฮุนก็ไม่รู้หรอกว่าครอบครัวที่ว่านั่นเป็นใคร หน้าตาอย่างไร มีนิสัยแบบไหน

 

...มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาสักนิด ไม่มีอะไรให้น่าเก็บมาใส่ใจ

 

จนกระทั่ง

 

“เซฮุน ไปเปิดประตูให้พ่อหน่อย พวกเขามากันแล้ว”

 

ขายาวกลับก้าวอาดๆอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่ เซฮุนคิดว่าคงไม่มีใครชอบให้ ‘คนอื่น’ มาอยู่บ้านตัวเองนานๆนักหรอก

 

“!!”

 

แต่แล้วดวงตาเรียวคมของร่างสูงก็เบิกกว้างทันทีที่ประตูเปิดออก จริงๆแล้วไม่ใช่เพียงแต่เขาหรอก อีกฝ่ายเองก็กำลังตกอยู่ในอาการเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน

 

“อะ...เอ่อ ที่นี่...ใช่บ้านตระกูลโอหรือเปล่าครับ ?”

 

เซฮุนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยักหน้าตอบอีกคนทั้งที่สติก็ยังกลับมาไม่เต็มร้อยเท่าไหร่

 

บางที...โลกมันก็กลมจนเกินไป

 

เซฮุนเข้าไปช่วยคนตัวเล็กขนข้าวของเข้ามายังภายในบ้าน แอบลอบมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายเป็นระยะๆเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้จำผิดคนแต่อย่างใด

 

โดยหารู้ไม่ว่าความคิดของอีกฝ่ายที่มีต่อตนเองนั้นติดลบขนาดไหน...

 

ลู่หานแทบจะร้องไห้เมื่อพบว่าตัวเองต้องมาอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกันกับผู้ชายปริศนาที่ตัวเองเพิ่งหนีมาเสียอย่างนั้น!

 

“เซฮุน นั่นพี่ลู่หานนะ พี่เขาแก่กว่าลูกสี่ปี ทำตัวดีๆกับพี่เขาล่ะ”

 

โอเซฮุนล่ะไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง...ว่าคนตรงหน้าจะแก่กว่าเขาถึงสี่ปี

 

“เดี๋ยวคุณนายลู่นอนห้องรับแขกก็แล้วกันนะครับ ส่วนลู่หาน...”

 

“ครับ ?”

 

“นอนกับน้องไปก่อนนะ ห้องของเรายังทำความสะอาดไม่เสร็จเลย”

 

.

 

“พี่นอนพื้นเองนะ”

 

เซฮุนรีบส่ายหัวเป็นพัลวันทันทีทันใด เขาคงจะกลายเป็นคนใจบาปมากแน่ๆหากปล่อยให้คนหน้าหวานตัวเล็กแบบลู่หานนอนพื้นแข็งๆโดยไม่ทำอะไร

 

“ผมนอนเอง พี่นอนบนเตียงนั่นแหละดีแล้ว”

 

“แต่พี่เป็น...”

 

“เป็นแขกที่ผมต้องดูแลไงครับ”

 

ลู่หานอ้าปากค้าง แอบรู้สึกผิดกับความคิดที่มีต่อเด็กตรงหน้าก่อนหน้านี้ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วภายใต้หน้าตานิ่งเฉยที่ดูจะไม่แคร์อะไรทั้งนั้นของเซฮุน กลับซ่อนไปด้วยความเอาใจใส่ที่มากจนเป็นลู่หานเสียเองที่ตั้งรับแทบไม่ทัน

 

แต่ถ้าจะพูดให้ถูก นอกจากลู่หานแล้วเซฮุนก็ดูจะไม่แคร์อะไรทั้งนั้นมากกว่า นะ

 

และค่ำคืนแรกของการอยู่ร่วมห้องของคนสองคนก็ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ...และอึดอัด ทั้งสองต่างคนต่างนอนไม่หลับ กระสับกระส่าย โดยเฉพาะลูกชายคนเดียวของตระกูลใหญ่อย่างเซฮุน ที่เคยแต่นอนสบายๆบนเตียงนุ่ม แต่วันนี้กลับต้องมานอนหลังขดหลังแข็งอยู่ที่พื้นอย่างช่วยไม่ได้

 

ไม่แน่ใจว่าถ้าเป็นคนอื่น ตัวเขาจะยอมทำถึงขนาดนี้ไหม

 

“เซฮุนนี่”

 

“หือ? พี่ยังไม่หลับอีกเหรอ”

 

“นอนไม่หลับ...แปลกที่”

 

“...”

 

“แต่ที่นายนอนไม่หลับ เพราะว่าไม่สบายตัวใช่ไหมล่ะ”

 

“เอ่อ...”

 

“ขึ้นมานอนด้วยกันสิ”

 

.

 

เซฮุนคิดว่ามันคือโชคสองชั้นสำหรับเขาชัดๆ ประการแรก เขาได้กลับมานอนสบายๆบนเตียงอีกครั้ง และประการที่สอง มันเป็นเตียงที่อีกฟากนึงมีลู่หานนอนอยู่

 

“แปลกจัง ทำไมนายยังนอนไม่หลับอยู่อีก”

 

เซฮุนคิดว่าลู่หานไม่ควรถามคำถามนี้กับเขา เพราะคำตอบก็คือเจ้าของคำถามเนี่ยแหละ! จะให้เขาบอกไปตรงๆไหมล่ะว่าใครจะไปหลับลงกันเมื่ออยู่ๆคนที่ตัวเองแอบประทับใจอยู่เงียบๆเกิดมานอนอยู่ข้างกันในตอนนี้

 

โอเซฮุนไม่จับปล้ำก็ดีแค่ไหนแล้ว!

 

“เซฮุนนี่... ถามก็ไม่ตอบ”

 

“...”

 

“หรือว่าจะรำคาญ---”

 

“พี่ลู่หาน”

 

“?”

 

“ถ้าไม่หยุดพูดผมจะจับพี่จูบจริงๆด้วยนะ”

 

ลู่หานคิดว่านั่นคงจะเป็นคำตอบสำหรับคำถามของเขา และ...อ่า บ้าชะมัด ทำไมถึงได้รู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้าแบบนี้กันนะ มันไม่ถูกต้องเลยสักนิด

 

“ผมว่าจะไม่พูดแล้วนะ แต่...พี่ทำให้ผมอยากพูดมันออกมา”

 

“...”

 

ลู่หานเงียบ ไม่กล้าตอบอะไรเด็กตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆทั้งนั้น

 

“พี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ดีๆก็มาล้มทับใส่ผมจนหน้าคว่ำ แถมไอ้ชุดหมีบ้านั่นหนักก็หนัก ร้อนก็ร้อน แต่ผมก็ยังต้องมาเจ็บตัวอีก โคตรของความหงุดหงิด แต่เห็นหน้าพี่แล้วดันโกรธไม่ลงซะงั้นอ่ะ”

 

ดีที่ตอนนี้มันมืด เซฮุนถึงได้ไม่เห็นว่าลู่หานกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่

 

แต่ว่า...คุณหมีมาสคอตที่เขาทักผิดเมื่อเช้านี่คือเซฮุนอย่างงั้นเหรอ? บ้าไปแล้ว อะไรจะบังเอิญได้ถึงขนาดนี้ มิน่าละ ตอนที่อยู่บนรถโดยสารประจำทางเซฮุนถึงได้มองเขาไม่เลิก...

 

เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

“แล้วอยู่ดีๆ ก็มาโผล่บนรถสายเดียวกันกับผม เท่านั้นยังไม่พอ ยังจะกระหนุงกระหนิงกับแฟนต่อหน้าต่อตาผมอีก ผมนี่โคตรหงุดหงิดอีกแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ก็โกรธพี่ไม่ลงอีกเหมือนกัน”

 

“...”

 

“ผมว่าผมควรลงไปนอนที่พื้นเหมือน---”

 

“พี่มีแฟนที่ไหนกันล่ะ...คริสเป็นเพื่อนสนิทพี่ต่างหาก”

 

“...จริงอ่ะ ?”

 

“โกหกแล้วจะได้อะไร”

 

“ได้แฟนไง”

 

“หะ...หา ?”

 

“เพราะถ้าพี่โสด ผมจะจีบพี่เอง”

 

เด็กนี่มันยังไงกันนะ...

 

.

 

“ลู่หาน เซฮุน ทำไมหน้าตาเหมือนคนอดหลับอดนอนแบบนั้นล่ะลูก”

 

ไม่ใช่เหมือน...แต่มันคือใช่เลยต่างหากล่ะ ลู่หานไม่คิดว่าเขาจะสามารถหลับลงได้หลังจากที่เซฮุนประกาศกร้าวออกมาแบบนั้น

 

แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

 

“วันนี้ลู่หานของแม่เจริญอาหารจัง กินไม่หยุดเชียว”

 

ลู่หานกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีความสุขแปลกๆ

 

“เห?”

 

ลู่หานมองชิ้นเนื้อที่เด็กตัวโตคีบใส่จานให้เขาแล้วก็ยิ้มออกมาแทนคำขอบคุณ เซฮุนไม่พูดอะไรต่อ จะมีก็แค่อาการเกาที่แก้มแก้เขินก็เท่านั้น

 

“เซฮุนของแม่โตขึ้นแล้วนี่หน่า ปกติหวงของกินจะตาย ไม่เคยแบ่งให้ใครเลยนะเนี่ย สงสัย...จะรักพี่ลู่หานมาก คิกๆ”

 

ลู่หานไม่แน่ใจนักว่าสีหน้าตัวเองในตอนนี้มันเป็นแบบไหน แต่คงจะต้องยอมรับแล้วล่ะมั้งว่าแอบหวั่นไหวกับเจ้าเด็กตัวสูงที่นั่งกินข้าวอยู่ตรงกันข้ามเข้าจนได้

 

และเซฮุนก็หันมายักคิ้วจึ่กๆใส่เมื่อพบว่าตนกำลังถูกมองอยู่

 

อืมๆ โอเค...หวั่นไหวจริงๆนั่นแหละ

 

แถมยังใจเต้นแรงด้วยเหอะ

 

บอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่า... 

 

“เอาใจเก่งแบบนี้สงสัยจะเจ้าชู้ล่ะสิเรา ลู่หานคิดแบบนั้นไหม”

 

“ไม่รู้สิครับ”

 

ถ้าคิดจะมาจีบทิ้งจีบขว้าง 

 

“แต่สำหรับผม ถ้าเจอคนมาทำตัวเจ้าชู้ใส่นะ...”

 

หรือคบกันเล่นๆ ไม่จริงจังแล้วล่ะก็... 

 

เขาตายแน่

 

 

 

 

และเซฮุนก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเขาควรต้องประพฤติตัวอย่างไรต่อจากนี้ อาเมน...

-----------

-------------

-------------

------------

 
สุขสันต์วันเกิดนะเจ้าเกรียน TT w TT ยิ้มเยอะๆ ร่าเริงตลอดไปนะ รู้ไหม
 
 
ยั๊กยั๊ก

Comment

Comment:

Tweet