OS - I found you (sehunxluhan)

posted on 09 Apr 2014 21:40 by junny-world
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 

โอเซฮุนไม่ชอบตื่นเช้า...

อีกทั้งยังไม่ชอบผู้คนเยอะๆ... เสียงจ้อกแจ้กที่น่ารำคาญใจ หรือแม้แต่สายตาหลายๆคู่จนไม่รู้ของใครเป็นของใครที่ชอบมองมามักชวนเขารู้สึกประหม่าอย่างถึงขีดสุด

               

เขาไม่ชอบทั้งหมดนั่น

 

 

 

 

ทั้งหมดที่ถึงต่อให้ไม่ชอบมากแค่ไหน ก็ต้องเจออยู่ดี... เจอแทบทุกวัน

และมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ตั้งแต่สมัยมัธยม จนกระทั่งตอนนี้ที่เพิ่งจะได้เป็นเฟรชชี่กับเค้ามาหมาดๆ

 

“หยุดทำหน้าเบื่อโลกสักวันได้มั้ยวะ มารับน้องนะไม่ใช่มาตาย!”

 

เสียงหน่ายๆของคิมจงอิน เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของเซฮุนเอ่ยขึ้นมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ถึงจะรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ แต่จงอินก็ไม่ได้รู้สึกว่าไอ้สีหน้าเหมือนคนเบื่อโลกตลอดเวลาของเพื่อนตัวเองมันจะกลายเป็นเรื่องปรกติไปหรอกนะ

ถ้าเป็นไปได้ จงอินอยากให้เพื่อนของเขารู้จักยิ้มแย้มเหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้ามั่ง

 

“ก็มันน่าเบื่อ”

 

“แล้วมีอะไรที่ไม่น่าเบื่อสำหรับมึงบ้างล่ะ เฮ้อ”

 

จงอินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆพร้อมส่ายหัวไปมาคล้ายเอือมระอา บนโลกนี้เห็นทีจะมีอยู่แค่สองสิ่งที่เซฮุนไม่เคยบอกว่ามันน่าเบื่อ นั่นก็คือแม่ของเขา กับ ชานมไข่มุกอะไรนั่น...

 

“อ่ะ น้องๆครับ เดี๋ยวกิจกรรมต่อไปเราจะไปร่วมกับอักษรเขานะ หนุ่มวิศวะกับสาวอักษรนี่ดูยังไงก็เข้ากั๊นเข้ากันเนอะ ฮ่าๆๆๆ”

 

เกิดเสียงหัวเราะร่วนดังระงมไปทั่วทั้งบริเวณเมื่อรุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งพูดจบ จงอินหันไปกระทุ้งศอกใส่เซฮุนอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงคล้ายคนกำลังดีใจอย่างสุดขีด

 

“มึงว่าสาวอักษรจะเด็ดแค่ไหนวะ เชี่ย แค่คิดก็ตื่นเต้นละ”

 

เซฮุนไม่ตอบอะไร จะสาวคณะไหนมันก็เหมือนๆกันหมดนั่นแหละ แล้วอีกอย่าง คนอย่างคิมจงอินน่ะ แค่เป็นผู้หญิงก็ระริกระรี้เหมือนกระดี่ได้น้ำเป็นประจำอยู่แล้วนี่

 

น่าเบื่อ...

 

เซฮุนเดินรั้งท้ายขณะที่คณะของเขากำลังเคลื่อนตัวไปรวมกับคณะอักษรศาสตร์ บางที การมองดูท้องฟ้าไปเรื่อยๆอาจน่าสนใจกว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้เสียด้วยซ้ำ

 

เฮ้อ... ไม่น่ามาเลย เสียเวลานอนชะมัด

 

“เดินยังไงไม่มองทาง บนท้องฟ้านั่นมีอะไรน่าสนใจนักเหรอ ?”

 

เสียงใสๆดังขึ้นข้างตัว ทำให้ร่างสูงจำใจที่จะต้องก้มหน้ามามองอย่างช่วยไม่ได้ ทีแรกก็กะว่าจะตอบอย่างกวนประสาทคนถามเล่นๆ แต่พอเห็นหน้าอีกคนเข้าจังๆเซฮุนกลับอ้าปากไม่ออก

 

ใบหน้าหวาน พร้อมดวงตากลมโตที่เข้ากันได้ดีกับขนตาที่ยาวเป็นแพ จมูกรั้นๆ แล้วก็ไหนจะริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอีก เซฮุนเพ่งพินิจสิ่งตรงหน้าอยู่นานราวกับถูกมนต์สะกดเอาไว้

 

นาน...จนอาจจะนานเกินไป

 

“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอไง มองอยู่ได้”

 

หนำซ้ำยังทำหน้าเง้าใส่อีกคนด้วยความเคืองเล็กน้อยที่ถูกจ้องไม่เลิก ได้ยินอย่างนั้นเซฮุนก็เริ่มได้สติ เขารีบส่ายหัวไปมาเพื่อเป็นการบอกว่าไม่ได้มีอะไรติดหน้าคนตัวเล็กทั้งนั้น

และท่าทีเลิ่กลั่กแบบนั้นก็ทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

ในวินาทีนั้นเอง เซฮุนชักไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนกันแน่

บางทีที่นี่อาจจะไม่ใช่มหาลัยที่เขาเพิ่งจะสอบติด

 

บางทีที่นี่อาจจะเป็นที่ที่ไกลแสนไกล

ที่ที่เขาอาจคาดไม่ถึง

 

หรือจะเป็นสวรรค์...

ทำไมน่ะเหรอ ?

 

 

ก็ตอนนี้มีนางฟ้ามายืนอยู่ตรงหน้าโอเซฮุนคนนี้แล้วนี่หน่า...

 

 

x I FOUND YOU x

 

“จีบเลยดิ”

 

อยู่ๆจงอินก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แน่นอนว่าเซฮุนรู้ดีว่าจงอินหมายถึงอะไร แต่ก็ยังแกล้งเฉไฉทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

 

“เป็นบ้าอะไรอีก”

 

“อย่ามาซึน กูเห็นมึงมองพี่เค้าจนตาจะถลนออกมาจากเบ้าอยู่ละยังจะมาทำไม่รู้เรื่อง”

 

เซฮุนไม่รู้จะเถียงอะไร...

ใช่ เขาเอาแต่มองพี่ชายหน้าหวานคนนั้นไม่เลิก มองชนิดที่ว่าละสายตาไม่ได้เลย

 

ถ้าจะโทษใครสักคนก็โทษพระเจ้าเถอะ... เล่นส่งคนน่ารักขนาดนี้มายืนอยู่ตรงหน้า

ใครไม่มองก็บ้าแล้ว...

 

“สวัสดีครับ”

 

เซฮุนเหยียดตัวตรงทันทีที่เห็นว่าตอนนี้พี่ชายหน้าหวานของเขาเป็นคนพูดแนะนำตัวแล้ว และจงอินที่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงของเพื่อนรักก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้

 

“พี่ชื่อลู่หาน เรียนอักษรปีสี่ครับ”

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เซฮุนต้องยิ้มตามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังเขินๆกับการออกมาพูดจนเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแบบนี้

แน่นอนว่าคิมจงอินยังคงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีอยู่ทุกขณะ เขาเห็นทุกการกระทำที่เซฮุนกำลังทำและกำลังเป็น

 

และเขาค่อนข้างมั่นใจว่า คงต้องเพิ่มรุ่นพี่ลู่หานเข้าไปในลิสต์ของสิ่งที่เซฮุนไม่บอกว่าน่าเบื่อซะแล้วล่ะมั้ง

 

x I FOUND YOU x

 

“อย่างที่มึงรู้แล้วคือพี่เขาชื่อลู่หาน เรียนอักษรปีสี่ เป็นคนจีนแต่ย้ายมาเรียนต่อที่เกาหลีตั้งแต่ตอนมัธยม”

 

เซฮุนนั่งฟังจงอินที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่อย่างเงียบๆ แสร้งว่าก็ไม่ได้สนใจในข้อมูลที่อีกฝ่ายพยายามหามาให้สักเท่าไหร่ แต่ในใจกำลังเก็บทุกรายละเอียดอย่างดี

 

“ที่สำคัญ...โสด!”

 

“จริงเหรอ?”

 

เซฮุนโพล่งออกไปทันทีอย่างคนลืมตัว จงอินจึงยักคิ้วให้พร้อมทำสีหน้าล้อเลียน

 

“ก็เห็นนั่งเก๊กเป็นพระเอกอยู่ได้ตั้งนาน จริงๆอยากรู้ใจแทบขาดก็บอกมาเถอะ กูรู้ทันมึงหมดแหละเซฮุน อะโด่”

 

“เออ ยังไงก็ขอบใจสำหรับข้อมูล กูจะจำเอาไว้”

 

“ถามจริง คนนี้นี่จริงจังเลยใช่มะ คือจะจีบแน่ๆใช่ป่ะ กูดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเนี่ย อยากจะบอก”

 

เซฮุนไม่ตอบ พลันสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับคนที่เพิ่งจะพูดถึงอยู่หยกๆอย่างบังเอิญ ร่างสูงลอบยิ้ม ก็อีกฝ่ายเล่นโผล่มาให้เห็นบ่อยซะขนาดนี้

 

ถ้าไม่จีบ ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

 

 

 

x I FOUND YOU x

 

ร่างสูงยืนมองฝนที่ตกพรำๆอย่างอารมณ์เสีย เขาติดแหง็กอยู่ในห้องเก็บของโง่ๆอยู่คนเดียวอย่างช่วยไม่ได้

 

มีรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่งไหว้วานให้เขาเอาอุปกรณ์สันทนาการจำพวกกลองมาเก็บ เหนื่อยก็เหนื่อย เพราะขนของมาอยู่คนเดียว แถมยังมาติดฝนอีก! ...บอกตรงๆว่ามันไม่โอเคเลย

 

ครั้นจะโทรให้จงอินมารับ โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันแบตหมด... สงสัยพระเจ้าจะไม่รักเขาแล้วแน่ๆ

 

นึกโทษโชคชะตาอยู่ได้ไม่นาน คิ้วทั้งสองก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อใครบางคนกำลังฝ่าฝนเดินตรงมาทางนี้ ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดขึ้นเมื่อระยะทางค่อยๆร่นลง

 

 

จนกระทั่งได้เห็นเต็มๆตานั่นแหละ เซฮุนถึงอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มกว้างออกมา

 

คงจะต้องพูดใหม่แล้วล่ะ เพราะที่จริงแล้วพระเจ้าน่ะรักเขามากกว่าใครๆด้วยซ้ำ

 

“เห็นหายไปนานฉันก็เลยออกมาตามน่ะ ดีนะว่าเอาร่มติดมาด้วย”

 

นอกจากจะมีน้ำใจออกมาตามหาเขาแล้ว ยังส่งยิ้มหวานให้หัวใจได้เต้นไม่เป็นจังหวะอีกต่างหาก เซฮุนยิ้มตอบก่อนจะเป็นฝ่ายคว้าร่มมาถือเสียเอง ซึ่งอีกคนก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

“นายชื่ออะไร”

 

“เซฮุน... โอเซฮุนครับ”

 

“อ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะเซฮุน ฉัน---”

 

“รุ่นพี่ลู่หาน”

 

“อะอืม นั่นแหละ”

 

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ เซฮุนลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังมองนกมองไม้ไปเรื่อยก่อนที่ความคิดบางอย่างจะแทรกเข้ามาในหัว

 

ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้า

 

 

 

ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ...

 

“รุ่นพี่”

 

“หือ ?”

 

“เพื่อตอบแทนที่อุตส่าห์มารับผม เย็นนี้ให้ผมเลี้ยงชานมไข่มุก...นะ ?”

 

 

x I FOUND YOU x

 

 

‘น้ำนิ่งไหลลึกนี่หว่า’

 

ประโยคสั้นๆที่จงอินทิ้งไว้ให้เขาเมื่อเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนรักฟัง สำหรับเซฮุนแล้ว การที่เขาจะเจออะไรที่ถูกใจมันไม่ใช่เรื่องง่าย และแน่นอนว่าหากเขาเจอมัน

 

เขาก็ไม่ลังเลที่จะทุ่มเทลงไป

 

 

 

“ทำไมนายถึงชอบกินรสช็อคโกแลต”

 

“เหตุผลเดียวกับที่รุ่นพี่ชอบกินรสเผือกนั่นแหละ”

 

เซฮุนว่ายิ้มๆ จนอีกคนอดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้กับคำตอบกวนประสาทนั่น

 

 

รวมไปถึงรอยยิ้มนี่ด้วย

 

“กวนเหรอไง”

 

“ก็เปล่า แปลกเหรอไงล่ะที่ผมชอบมัน บางครั้งเหตุผลก็ไม่ใช่คำตอบของทุกเรื่องนี่หน่า”

 

“...”

 

“เหมือนเวลาที่เราตกหลุมรักอะไรบางอย่างเข้า รุ่นพี่หาเหตุผลได้ด้วยเหรอว่าเพราะอะไร ?”

 

พูดพร้อมสบสายตาอีกคนอย่างมีความหมาย ลู่หานรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เลือดลมสูบฉีด หัวใจเต้นแรงคล้ายกับเพิ่งไปวิ่งแข่งมา

 

บ้าจริง นี่มันไม่ถูกต้องเอาซะเลย

 

“รุ่นพี่ร้อนเหรอ หน้าแดงเชียว”

 

 

เด็กคนนี้นี่มัน...

 

 

 

x I FOUND YOU x

 

 

ทั้งสองคนกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่งที่ไม่ไกลจากร้านชานมไข่มุกเท่าไหร่นัก ขณะที่ลู่หานกำลังไล่ปัดยุงที่เริ่มมาตอมตามเนื้อตัวอย่างหงุดหงิดใจ เซฮุนที่เห็นแบบนั้นก็เผลอหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

ดูสิ แม้แต่ยุงยังอยากเข้าหารุ่นพี่ลู่หานเลย

 

“ไม่ขำ ฉันน่ะเกลียดพวกยุงพวกแมลงที่สุดเลยนะ ให้ตายเถอะ”

 

“ผมว่าทุกคนก็คิดแบบนั้น”

 

“แล้วไหงมันตอมฉันคนเดียว ทั้งๆที่นายก็อยู่ตรงนี้ทั้งคน!”

 

เซฮุนหัวเราะร่วน ดูเหมือนว่าลู่หานในตอนนี้จะพาลจนไม่สนใจอะไรแล้วทั้งสิ้น และแน่นอนว่าพอโดนหัวเราะใส่ คนตัวเล็กก็หันขวับมาทำตาดุๆใส่อีกคนทันที

 

“รุ่นพี่รู้ไหม ถ้าไม่อยากโดนยุงตอมก็ต้องหาคนมาดูแลนะ”

 

“เกี่ยวกันยังไงมิทราบ”

 

“เขาจะได้ทำแบบนี้ไง”

 

เซฮุนดึงลู่หานให้มาอยู่ข้างหน้าตัวเอง ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างของตนจับแขนคนตัวเล็กเอาไว้อย่างหลวมๆ

 

“ทีนี้รุ่นพี่ก็เดินไปตามปรกติ ถ้ายุงมาตอม ผมก็จะเป็นคนปัดให้เอง รุ่นพี่ว่าแบบนี้น่ะดีมั้ย ?”

 

มีเส้นกั้นบางๆระหว่างความเป็นห่วง กับแต๊ะอั๋ง...

 

 

ซึ่งสิ่งที่เซฮุนกำลังทำ ณ ตอนนี้ ลู่หานว่ามันคืออย่างหลังมากกว่า

แต่ไม่รู้ว่าทำไม ถึงหุบยิ้มไม่ได้สักที

 

 

 

ลู่หานเริ่มก้าวขาเดินอีกครั้ง โดยที่แขนของคนตัวสูงก็ยังจับอยู่ที่แขนของเขาอย่างนั้น

 

“ไม่รู้สิ ฉันยังหาคนดูแลดีๆไม่เจอเลย”

 

“ผมไง”

 

ลู่หานหยุดเดิน และคาดว่าหัวใจคงหยุดเต้นด้วย วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน เพียงเพราะคำพูดสั้นๆจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

“นี่...”

 

เซฮุนว่าพร้อมจับอีกคนขยับให้หันหน้ามาหาตนอย่างเอาแต่ใจ เขาก็ไม่รู้ว่าความกล้าเมื่อกี้มันมาจากที่ไหน แต่ที่รู้ๆคือลู่หานทำให้เขาอยากดูแล

 

อยากเอาใจ

 

อยากอยู่ใกล้ๆ

 

และถ้าเขาไม่ได้บอกออกไปว่าเขาคิดยังไง เขาต้องอกแตกตายชัวร์

 

“ผมน่ะ มองรุ่นพี่ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราสบตากัน จนกระทั่งตอนนี้เลยนะรู้มั้ย”

 

“นะ..นาย”

 

“ผมละสายตาจากรุ่นพี่ไม่ได้ ผมถามตัวเองเป็นร้อยๆรอบว่านี่คือคนหรือนางฟ้ากันแน่ และบางทีผมคิดถึงขั้นว่าตัวเองกำลังโดนของด้วยซ้ำ”

 

“จะบ้าเหรอ!”

 

เซฮุนหัวเราะเมื่อถูกอีกคนแว้ดใส่ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงพูดต่อ

 

“แต่ที่สำคัญที่สุด คือผมไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบ ...จนกระทั่งเจอรุ่นพี่”

 

ลู่หานอ้าปากค้างแต่แน่นอนว่ามันยังคงดูน่ารักมากๆในสายตาของเซฮุน ใบหน้าของคนตัวเล็กเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกมะเขือเทศ และอ่า...

 

 

มันทำให้เซฮุนอยากกินมะเขือเทศชะมัด

 

“รุ่นพี่ครับ...ได้โปรด ให้โอกาสผมได้มั้ย”

 

คนตัวเล็กนิ่งไปจนอีกคนถึงกับใจเสีย เซฮุนไม่รู้ว่าตอนนี้ลู่หานกำลังคิดอะไรอยู่ จนกระทั่งเมื่อรถเมล์สายที่ลู่หานจะต้องขึ้นกำลังมา ใจของเซฮุนเต้นรัวราวกับกลองชุด

 

คนน่ารักคงจะไม่ใจร้ายไปเสียทุกคนหรอก...ใช่มั้ย ?

 

 

และเมื่อลู่หานเริ่มขยับตัวเตรียมจะขึ้นรถเมล์ไป ก็เหมือนลากเอาหัวใจของเซฮุนไปด้วย วินาทีนั้นเขารู้ได้ในทันทีเลยว่าโลกพังน่ะมันเป็นยังไง

 

 

 

 

จนกระทั่ง...

 

“รู้ไหม ฉันเองก็ให้โอกาสนายตั้งแต่วินาทีแรกที่เราสบตากันแล้วนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

 

 

โอเซฮุนไม่ชอบตื่นเช้า...

แต่เขาก็ยอมถ้ามันทำให้เขาได้เจอหน้าของลู่หานในทุกๆวัน

               

อีกทั้งยังไม่ชอบผู้คนเยอะๆ... เสียงจ้อกแจ้กที่น่ารำคาญใจ หรือแม้แต่สายตาหลายๆคู่จนไม่รู้ของใครเป็นของใครที่ชอบมองมามักชวนเขารู้สึกประหม่าอย่างถึงขีดสุด

แต่ถ้ามีลู่หานอยู่ข้างๆ เซฮุนก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

               

เขาไม่ชอบทั้งหมดนั่น

 

ทั้งหมดที่ถึงต่อให้ไม่ชอบมากแค่ไหน ก็ต้องเจออยู่ดี... เจอแทบทุกวัน

และก็เพราะลู่หานอีกนั่นแหละ ที่ต่อให้ต้องเจอเรื่องที่ไม่ชอบอีกมากมายขนาดไหน เซฮุนก็ทนได้

 

เพราะทั้งหมดนั่น ทำให้เขาสองคนได้เจอกันนี่หน่า

.

อิอิเขิน5555555555555 เขียนไว้นานมากและ

งืมงัม ฝากติชมหน่อยน้า

Comment

Comment:

Tweet

ฟิคเรื่องแรกที่อ่าน ถามว่าเป็นไงเหรอ
เขิน 55555555555555  เขินมากกกกกกก
ขนาดเป็นวายยังทำฉันเขิน
เอ๊ะ หรือฉันกำลังจิเป็นสาววาย -..-
55555555555
ชอบบ
เป็นกำลังใจให้นะคะ *

#1 By คนที่คุณก็รู้ว่าใคร (27.145.240.222|27.145.240.222) on 2014-04-11 20:06